ÇOCUKLARIMIZI GÖĞSÜMÜZE BASTIRIP SEVERKEN ZEHİRLİYORUZ!!

Türk aile yapısı, özellikle çocuk yetiştirme konusunda ciddi bir geçiş krizinin içinde.

Geleneksel olan çözülüyor, ancak modern olan da henüz inşa edilemedi. Tam olarak araftayız.

Her gün yeni bir “uzman” ebeveynlere daha fazla suçluluk, daha fazla tüketim ve daha fazla kontrol dayatıyor. Büyük bir kültürel endüstrisinin ortasındayız. Bu hengâmede çocukluğu yeniden inşa ediyoruz — ama ne adına?

Çocuklar artık ne bizim, ne devletin, ne de kendilerinin…
Modern eğitim ve aile yapısı, el birliğiyle onları evrensel bir tutsaklığa mahkûm ediyor.

En çok da onları esirgeyip severken “zehirliyoruz”.

Louis Aragon’un o unutulmaz dizesi geliyor akla: “Ve kırar, göğsüne bastırırken sevdiği şeyi.”

Yeni doğan ünitelerine önerimdir:
“Göğsünüze bastırırken kırmayınız.”
yazılsın bebeklerin bilekliğine.

Emre Er.