TEK RAKİBİM KENDİM - HAFİZE KAYA Yazdı.

İnsanoğlu neden sürekli bir amaç uğruna yaşar, neden kendine sürekli hedefler koyar? Ya da birilerini örnek alır. Başkası gibi olmaya ya da başkalarının yaşadığı hayatı hedef alır. Bu ne kadar doğru? Sorgulamak gerekmez mi?

Yoksa kimseyle rekabet halinde olmadan, başkalarından daha iyi olma arzusundan kurtularak asıl meselenin, dünkü olduğun kişiden daha iyi olmak gerektiğini, bilmek değil midir?

İnsanın asıl rakibinin kendisi olduğunu anlaması, Hz. Muhammed’in şu sözünü hatırlatır; ‘’ İki günü eşit olan ziyandadır’’ Peki bu söz bize ne anlatır?

Her insanın kendine özgü bir gücü, aklı, yüreği vardır. Peki yapabileceklerinin bir sınırı var mıdır? Bu sınırı insanoğlu kendine neden koyar? Bu soruyu kendimize sorduğumuzda verdiğimiz cevap bizi tatmin edebilecek mi?

Bir başkasını rakip olarak görmek kendimizi ve yapabileceklerimize engel olmaz mı? Kendimizin farkına vararak yaptığımız bir çalışmayı ya da herhangi bir işi bir önceye nazaran, daha çok bilgi ve beceriyle geliştirmeye çalışmak kapasitemizi gücümüzü artırmaz mı?

Yaptığımız her işi ister günlük hayatta ister çalışma hayatında daha iyi yapmaya çalışmak her geçen gün öğrendiklerimizi, tecrübelerimizi, bilgi ve becerilerimizi yapılan her işin ya da yaşadığımız hayatın üstüne koyarak daha güzel ve daha özel hale getirmek gerekmez mi?

Ben buyum. Elimden sadece bu geliyor demek yerine en yakın en büyük rakibi kendimiz olarak gördüğümüzde daha güzelini, daha mükemmelini yaptığımızda kendimize olan saygımızı da, inancımızı da artırmış oluruz.

Rakip olarak kendimizi görmek, kendimizin değerini artırarak ne için var olduğumuzu hatırlatır. Yaratılış hikmetini, sınırlarımızı, gücümüzü görmemize yardımcı olur.

KİMSEYLE YARIŞMIYORUM, KENDİMİ GEÇSEM YETER…